UMUWI AKO NANG MAAGA MULA SA BUSINESS TRIP PARA SURPRESAHIN ANG BUNTIS KONG MISIS—NGUNIT NANG MAKITA KO ANG KAMA AT ANG KANYANG KATAWAN, NANLAMIG AT NANGINIG ANG BUONG PAGKATAO KO SA ISANG KAKILAKILABOT NA SIKRETO!
Ako si Mark, dalawampu’t walong (28) taong gulang. Bilang isang Senior Architect, madalas akong ma-assign sa iba’t ibang bansa para sa mga malalaking proyekto. Ngunit kahit gaano ako ka-busy, ang buong mundo ko ay umiikot lamang sa asawa kong si Lianne, dalawampu’t apat (24) na taong gulang, at sa aming magiging panganay na anak.
Walong buwan nang buntis si Lianne. Araw-araw, kinakausap ko ang malaki niyang tiyan, hinahalikan ito, at ipinagpapasalamat sa Diyos ang pamilyang biniyaya Niya sa akin. Isa pa, ang batang ito ang kaisa-isang apo na magmamana ng malaking trust fund mula sa bilyonaryo kong ama na may taning na ang buhay.
Isang araw, ipinadala ako sa Singapore para sa isang linggong business trip. Ngunit dahil sabik na sabik na akong makita ang mag-ina ko, tinapos ko ang lahat ng trabaho ko at palihim na umuwi makalipas lamang ang tatlong araw. Gusto kong surpresahin si Lianne. May dala pa akong mamahaling baby clothes at paborito niyang tsokolate.
Eksaktong alas-dos ng madaling araw nang makarating ako sa aming malaking bahay sa Quezon City. Tahimik ang buong paligid. Dahan-dahan kong binuksan ang main door upang hindi siya magising.
Pumasok ako sa master’s bedroom. Madilim ang kwarto, tanging ang liwanag lang ng buwan mula sa bintana ang nagsisilbing ilaw. Nakita ko si Lianne na mahimbing na natutulog sa kama, nakatalikod sa akin. Nakabukas ang aircon kaya siguro nasipa niya ang makapal na kumot pababa sa kanyang mga binti.
Napangiti ako. Dahan-dahan akong naglakad palapit upang halikan sana ang kanyang pisngi at ang kanyang malaking tiyan.
Ngunit nang makalapit ako, tila tumigil ang pag-ikot ng mundo ko. Nawala ang ngiti sa aking mga labi at napalitan ito ng isang matinding kilabot na nagpatayo sa lahat ng balahibo ko sa katawan.
Naka-suot si Lianne ng isang manipis na silk nightgown. At ang tiyan niya?
Lapat na lapat. Flat na flat. Walang kahit anong umbok ng isang walong buwang sanggol!
Napaatras ako, nanginginig ang mga tuhod. P-Paanong nangyari ito?! Nasaan ang anak ko?! Nakunan ba siya habang wala ako?!
Gusto ko siyang gisingin at isugod sa ospital, ngunit nang mapatingin ako sa maliit na silya sa gilid ng aming kama, tuluyang gumuho ang buong pagkatao ko. Nakapatong doon ang isang malaki at mamahaling silicone prosthetic belly—isang pekeng tiyan na may mga straps na isinusuot sa katawan para magmukhang buntis!
Sa ilalim nito, nakakalat ang mga padding at isang mahigpit na corset.
Nanginig ang mga kamay ko habang hawak ang pekeng tiyan. Walang sanggol. Walang anak. Walong buwan akong kinakausap, hinahalikan, at iniiyakan ang isang pirasong goma!
Bakit niya ito ginagawa?!
Pilit kong pinakalma ang sarili ko. Nakita ko ang cellphone ni Lianne na nakapatong sa nightstand. Alam ko ang passcode niya. Nanginginig ang mga daliri kong binuksan ito at dumiretso sa kanyang mga mensahe. Ang huling ka-chat niya ay ang matalik kong kaibigan at family doctor namin na si Dr. Leo (28).
Binasa ko ang mga mensahe, at bawat salita ay parang kutsilyong pilit na ibinabaon sa aking puso.
Leo: “Babe, ready na ang lahat. Yung 17-anyos na babae sa probinsya, manganganak na sa Biyernes. Nabayaran ko na ang pamilya niya ng 100,000 pesos para ibigay sa atin ang bata.”
Lianne: “Good. Nakakasawa na ring suotin araw-araw ang mabigat na silicone na ‘to! Siguraduhin mo lang na kamukha ni Mark ang bata para hindi magduda ang matandang bilyonaryo niyang ama! Kailangan nating makuha ang 500 Million pesos na trust fund pagka-panganak ko!”
Leo: “Don’t worry, babe. Pag nakuha na natin ang pera, itatanan na kita. Mag-fake water break ka na sa Thursday night pag-uwi ng tanga mong asawa para maisugod kita sa private clinic ko. Ako ang bahala sa lahat.”
Nabitawan ko ang cellphone sa ibabaw ng kama. Napahawak ako sa aking dibdib dahil halos hindi na ako makahinga sa tindi ng sakit, poot, at pagtatraydor!
Ang asawa ko at ang matalik kong kaibigan… matagal na nila akong niloloko! Hindi lang pera ang gusto nila, kundi bibili sila ng sanggol mula sa isang desperadang pamilya upang linlangin ang buong angkan ko!
Gusto kong sakalin si Lianne habang natutulog siya. Gusto kong sumigaw. Ngunit bilang isang lalaking natutong lumaban sa negosyo, alam kong hindi sapat ang galit. Kailangan ko silang wasakin sa paraang hinding-hindi na sila makakabangon pa.
Palihim kong kinuhaan ng video at pictures ang pekeng tiyan at ini-forward sa aking cellphone ang lahat ng screenshots ng kanilang usapan. Pagkatapos, ibinalik ko ang lahat sa ayos, lumabas ng kwarto, at tahimik na umalis ng bahay na parang hindi ako umuwi.
Ang Masterplan at ang “Panganganak”
Huwebes ng gabi. Ito ang araw na “uuwi” ako mula sa Singapore. Pagdating ko sa bahay, sinalubong ako ni Lianne na suot na muli ang kanyang malaking (at pekeng) tiyan. Nakangiti siyang yumakap sa akin.
“Babe! Na-miss kita! Ang likot-likot ng baby natin ngayon,” malambing niyang sabi, pilit na ipinapahawak sa akin ang goma niyang tiyan.
Gusto ko siyang duraan sa mukha, ngunit pinilit kong ngumiti at hinalikan ang noo niya. “Na-miss din kita, babe. Excited na akong makita ang anak natin.”
Pagsapit ng alas-diyes ng gabi, nagsimula na ang drama ni Lianne. Bigla siyang sumigaw at napahawak sa kanyang tiyan. May basang likido na tumulo sa kanyang binti (na sigurado akong tubig lang na inihanda niya).
“Babe! A-Ang sakit! Pumutok na ang panubigan ko!” umaarteng iyak ni Lianne. “Dalhin mo ako sa clinic ni Dr. Leo! Bilis!”
Nagtataranta-tarantahan ako. Binuhat ko siya papasok sa sasakyan at mabilis kaming nagtungo sa pribadong ospital na pag-aari ni Leo. Pagdating namin, naka-abang na ang traydor kong kaibigan kasama ang mga nurses na kasabwat din nila.
“Ako na ang bahala, Mark. Maghintay ka lang sa labas. Idedeliver ko ang anak mo nang ligtas,” tapik ni Leo sa balikat ko, nagpapanggap na isang bayani.
Pinasok nila si Lianne sa Delivery Room. Isinara ang pinto.
Inasahan nilang uupo ako sa labas, kakabahan, at iiyak sa pag-aalala. Ngunit nang magsara ang pinto, nawala ang lahat ng kaba sa mukha ko. Naglabas ako ng isang malamig at nakakakilabot na ngiti. Kinuha ko ang cellphone ko at nagpadala ng isang mensahe: “Nandito na sila. Pasok.”
Makalipas ang tatlumpung minuto, lumabas si Leo mula sa Delivery Room, pawis na pawis at may malaking ngiti. May buhat-buhat siyang isang sanggol na nakabalot sa asul na kumot.
“Congratulations, Mark! It’s a healthy baby boy! Ang tapang ng asawa mo,” masayang bati ni Leo.
Lumabas din si Lianne, nakaupo sa wheelchair, nagpapanggap na pagod na pagod at umiiyak sa “tuwa.” “Babe… tingnan mo ang anak natin. Kamukhang-kamukha mo…”
Dahan-dahan akong lumapit. Tiningnan ko ang walang-malay na sanggol na binili nila mula sa isang inang naghihirap. Tiningnan ko si Lianne, at pagkatapos ay si Leo.
“Kamukha ko nga,” malamig kong sagot. Tumaas ang aking paningin at tumingin nang diretso sa mga mata ni Lianne. “Pero sana, ipinaliwanag mo sa akin kung paano naging kamukha ko ang bata, eh limang buwan na akong nagpa-Vasectomy bago pa man tayo ikasal?”
Tumigil ang pag-ikot ng mundo ni Lianne. Nalaglag ang panga ni Leo.
“A-Anong ibig mong sabihin, Babe? Nababaliw ka na ba?!” natatarantang sigaw ni Lianne, namumutla na parang inubusan ng dugo.
“Mark, pre, pagod lang ‘yan. Wag kang magbiro ng ganyan,” nanginginig na palusot ni Leo.
Biglang bumukas nang malakas ang double doors ng ospital. Pumasok ang bilyonaryo kong ama na si Don Alberto, kasama ang sampung armadong NBI agents, mga pulis, at ang Department of Social Welfare and Development (DSWD)!
Kasama rin nila ang isang 17-anyos na babaeng umiiyak—ang tunay na ina ng sanggol na nilinlang ni Leo!
“B-Bakit may mga pulis?!” tili ni Lianne, nagpupumiglas mula sa wheelchair.
Kinuha ko ang iPad mula sa aking briefcase at inihagis ito sa kandungan ni Lianne. Nag-play doon ang video ng kanyang pekeng tiyan, ang screenshots ng plano nilang pagnanakaw ng 500 Million, at ang mismong pagbili nila ng bata!
“Kala niyo ba ganoon ako katanga?!” dumadagundong at galit na galit kong bulyaw na yumanig sa buong ospital. “Pinagkatiwalaan ko kayong dalawa! Kaibigan kita, Leo! At ikaw Lianne, minahal kita nang higit pa sa buhay ko! Pero anong ginawa niyo?! Nagpanggap kang buntis at bumili kayo ng sanggol na parang hayop sa palengke para manakaw ang pera ng pamilya ko!”
“A-Anak ko! Ibalik niyo ang anak ko!” humahagulgol na tumakbo ang 17-anyos na ina at binawi ang sanggol mula sa nanginginig na mga braso ni Leo. “Sabi niyo aalagaan niyo siya sa isang foundation! Hindi ko alam na ibebenta niyo siya!”
Nanghina ang mga tuhod ni Leo at tuluyang napaluhod sa sahig. Si Lianne ay humagulgol nang napakalakas, pilit na gumagapang palapit sa akin.
“Babe! Parang awa mo na! Nasilaw lang ako sa pera! Patawarin mo ako!” iyak ni Lianne, yakap-yakap ang mga binti ko habang basang-basa ng luha ang kanyang mukha.
Umatras ako at tinitigan siya nang may matinding pandidiri.
“Hulihin niyo ang mga demonyong ‘yan,” malamig kong utos sa NBI. “Kinasuhan ko sila ng Human Trafficking, Child Exploitation, Grand Fraud, at Conspiracy to Commit Estafa. Siguraduhin ninyong walang piyansa ang mga ‘yan.”
Walang-awang pinosasan ng mga ahente sina Lianne at Leo. Nagsisigaw, nag-iyakan, at nagmakaawa silang dalawa habang kinakaladkad palabas ng mismong klinika na ginamit nila sa kasamaan. Ipinasara rin agad ng gobyerno ang lisensya ni Leo bilang doktor.
Pinanood ko silang isakay sa patrol car. Wala akong naramdamang awa. Kinuha nila ang pangarap kong maging ama, kaya kinuha ko ang buong kinabukasan nila. Napatunayan ko na ang kasinungalingan, kahit balutin pa ng pinakamagandang drama at silicone, ay palaging matutunaw sa init ng katotohanan—at kapag sumabog ito, lulunurin nito ang lahat ng traydor sa sarili nilang kasakiman!
