“SA LAKI NG KINIKITA KO, KUNIN MO ANG BASAHAN KUNG AYAW MONG PALITAN KITA!” BILYAW NG MAYABANG KONG MISTER. HINDI NIYA ALAM, ANG KUMPANYANG PINAGMAMALAKI NIYA AY KAKABILI KO LANG KAHAPON!
Ako si Clara, dalawampu’t apat (24) na taong gulang. Dalawang taon na kaming kasal ng asawa kong si Anton (28). Noong nagsisimula pa lang kami, pareho kaming simpleng empleyado. Ngunit nang ma-promote si Anton bilang Regional Director ng isang sikat na kumpanya at umabot ng daan-daang libo ang sahod niya buwan-buwan, biglang lumabas ang tunay na kulay ng lalaking pinakasalan ko.
Naging mayabang siya. Naging mapagmataas. Dahil ang alam niya ay kumikita lang ako ng bente mil (₱20,000) bilang isang freelance accountant sa bahay, tinatrato niya akong parang isang walang-bayad na katulong.
Isang gabi, umuwi si Anton na lasing. Nagluto ako ng paborito niyang ulam, ngunit nang ilapag ko ito sa mesa, sinadya niyang itabig ang plato! Nahulog ito sa sahig at nabasag, kumalat ang sarsa sa mamahaling puting karpet na ako mismo ang naglinis.
“Anton! Ano ba ‘yan? Tulungan mo nga akong punasan ‘to bago mantsahan ang karpet!” pakiusap ko habang mabilis na kumukuha ng tissue.
Ngunit imbes na tumulong, tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa nang may matinding pandidiri. Humalukipkip siya at buong-kayabangang nagsalita.
“Kasalanan ko bang lampa ka? At bakit ako maglilinis? Sa laki ng perang kinikita ko, hindi ko kailangang mag-angat ng kahit isang daliri sa bahay na ‘to! Kunin mo ang basahan at maglinis ka, dahil kung hindi, humanap ka na ng kapalit mo dahil madali akong kumuha ng bago!”
Nanlaki ang mga mata ko. Parang sinampal ang puso ko sa narinig ko.
“Kukuha ng bago? Anton, asawa mo ako! Hindi mo ako binili!” nanginginig kong sagot.
Ngumisi si Anton, isang ngiting puno ng kasamaan. “Wag na tayong magplastikan, Clara. Boring ka na. At isa pa, hinihintay na ako ni Stephanie. Mas bata, mas maganda, at mas bagay sa estado ko ngayon bilang Director. Bukas na bukas din, mag-empake ka na ng mga gamit mo. Dadalhin ko rito si Stephanie at dito na kami titira. Mag-file na tayo ng annulment.”
Si Stephanie (22) ay ang bagong sekretarya niya. Kaya pala palagi siyang ginagabi at laging amoy pambabaeng pabango ang mga polo niya! Pinagpalit niya ako dahil pakiramdam niya ay sobrang yaman at sobrang taas na niya para sa isang simpleng asawa.
Inasahan niyang luluhod ako, iiyak, at magmamakaawa sa kanyang paanan. Inasahan niyang hindi ko kayang mabuhay nang wala ang “malaking sahod” niya.
Ngunit pinunasan ko ang aking mga kamay. Tumayo ako nang tuwid at kalmadong tinitigan siya.
“Sige, Anton. Magkita tayo bukas ng hapon. Dalhin mo ang babae mo.”
Tinalikuran ko siya, pumasok sa kwarto, at tahimik na nag-lock ng pinto. Walang luhang pumatak sa mga mata ko. Sa halip, binuksan ko ang aking laptop at tiningnan ang aking bank account.
Hindi alam ni Anton, ang “freelance accounting” na ginagawa ko sa bahay ay isang malaking investment firm na ako mismo ang nagtatag. At noong nakaraang buwan, naibenta ko ang isang software program sa isang bilyonaryong kumpanya sa halagang 500 Million Pesos! Mas malaki pa ang kinikita ko sa isang araw kaysa sa kikitain niya sa buong buhay niya!
At ang pinakamatamis na bahagi? Ang kumpanyang pinagmamalaki niya kung saan siya Regional Director ay kakabili ko lamang kahapon bilang Majority Shareholder!
Gusto mo ng bagong asawa, Anton? Ibibigay ko sa’yo ang kalayaan mo. Pero sisiguraduhin kong lalabas ka ng bahay na ‘to na walang-wala.
Ang Harapan sa Condo
Kinabukasan ng hapon. Bumukas ang pinto ng aming condo. Pumasok si Anton na nakangisi, magkahawak-kamay sila ng malandi niyang sekretarya na si Stephanie. May bitbit na mga maleta si Stephanie, handang-handa nang angkinin ang buhay ko.
“O, nandito pa ba ang patay-gutom mong asawa, Babe? Akala ko ba pinalayas mo na?” maarte at matinis na boses ni Stephanie habang nandidiring nakatingin sa sala.
Ngunit natigilan silang dalawa nang makita ang buong paligid.
Wala na ang mga mamahaling gamit ni Anton! Ang kanyang mga signature na damit, sapatos, at relo ay nakasalansan sa loob ng tatlong malalaking itim na garbage bags malapit sa pintuan.
Nakaupo ako sa sofa, nakadekuatro. Nakasuot ako ng isang napaka-eleganteng maroon power suit, mamahaling alahas, at may kasamang dalawang lalaking nakabarong—ang aking mga abugado.
“A-Anong ibig sabihin nito, Clara?!” galit na bulyaw ni Anton nang makita ang mga damit niya sa basurahan. “Bakit mo itinapon ang mga gamit ko?! Baliw ka na ba?! Bahay ko ‘to!”
Isang napakalamig na ngiti ang sumilay sa aking mga labi. Tumayo ako at dahan-dahang naglakad palapit sa kanila.
“Correction, Anton,” malamig at puno ng awtoridad kong sagot. “Bahay KO ito. Binili ko ito ng buong cash bago pa tayo makasal, at nakapangalan ito sa akin. Kaya wala kang karapatang magdala ng kabit sa sarili kong pamamahay. Pinapalayas na kita.”
Nalaglag ang panga ni Anton. Namutla si Stephanie. “I-Imposible! Wala kang pera! Isa ka lang accountant na kumikita ng bente mil!” nanginginig na palahaw ng mayabang kong asawa.
Inabot ng abugado ko ang isang makapal na folder at inihagis ko ito mismo sa dibdib ni Anton.
“Basahin mo ang huling pahina, Anton,” matigas kong utos. “Ang kumpanyang pinagmamalaki mo? Ang posisyon mong Regional Director na ginamit mo para maliitin ako? Ako ang bumili sa kumpanyang iyon kahapon. Ako na ngayon ang bago mong CEO. At ang unang utos ko ngayong araw?”
Tinitigan ko silang dalawa, nag-aapoy sa poot ngunit napakakalmado ng aking boses.
“You are fired, Anton. Kabilang na ang babaeng ‘yan. Tinanggalan ko na kayo ng lahat ng benepisyo dahil sa Immoral Conduct at pakikiapid sa loob ng kumpanya.”
Tila bumagsak ang langit sa balikat ni Anton! Nanginginig ang kanyang mga kamay habang binabasa ang mga papeles na nagpapatunay na ako ang tunay na may-ari ng lahat! Namutla siya na parang inubusan ng dugo at nanghina ang kanyang mga tuhod hanggang sa mapaluhod siya sa malamig na sahig.
“C-Clara… B-Babe! Hindi… nagbibiro ka lang diba?!” humahagulgol na pagmamakaawa ni Anton, pilit na inaabot ang sapatos ko. “Asawa mo ako! Mahal na mahal kita! Lasing lang ako kagabi! Patawarin mo na ako!”
Nang marinig ni Stephanie na wala na palang trabaho, bahay, at pera si Anton, nagwala ang kabit!
“Wala ka na palang pera?! Walang kwenta! Akala ko ba mayaman ka?!” tili ni Stephanie, sabay sampal nang napakalakas sa mukha ni Anton. Kinuha agad ni Stephanie ang maleta niya at nagmamadaling tumakbo palabas ng pinto, iniwan si Anton na umiiyak sa sahig!
Umatras ako para hindi madumihan ang sapatos ko sa paghawak niya.
“Kagabi, sinabi mong sa laki ng kinikita mo, hindi mo kailangang mag-angat ng kahit isang daliri,” malamig kong pag-alala sa mga salita niya. “Ngayon, wala ka na kahit isang kusing. Dalhin mo na ang mga basura mo at lumayas ka sa paningin ko, bago pa ako tumawag ng pulis para ipakulong kita.”
Umiiyak, nagsisigaw, at nagwawala si Anton habang walang-awang kinakaladkad ng mga security guards ng condo palabas ng building. Pinanood ko siyang itaboy sa kalsada, dala lamang ang kanyang mga damit sa loob ng garbage bag. Wala siyang asawa, wala siyang trabaho, at wala ang kabit na pinagpalit niya sa akin.
Napatunayan ko na ang pera ay kayang magpalabas ng tunay na ugali ng isang tao. Ngunit ang tunay na kapangyarihan ay nasa isang babaeng marunong manahimik, magplano, at maningil sa oras na akala ng lahat ay mahina siya!
